Malpertuis

geschiedenis

Theater Malpertuis is een theaterproductiehuis dat opgericht werd in 1967 door Herman Verschelden (1941 – 2017) en enkele van zijn studiegenoten aan het Gents Conservatorium. In de beginjaren was het gehuisvest in de kelders van het Tieltse Cultuurcentrum Gildhof. 

Herman Verschelden had een theaterhuis voor ogen dat garant stond voor innovatie, experiment en kwaliteit. Hij was één van de pioniers die er voor vochten dat theatermakers een podium kregen. De artistieke directeurs die hem opvolgden hebben die doelstellingen altijd hoog in het vaandel gedragen en maakten stuk voor stuk producties die indruk maakten op het Vlaamse podiumlandschap. 

Een aanzienlijke rij regisseurs heeft Malpertuis ‘groot’ helpen maken: Jacky Tummers, Tony Willems, Horst Mentzel, Robrecht De Spiegelaere, Jo Gevers, Karst Woudstra, Dirk Tanghe, Dirk Buyse, Sam Bogaerts, Danny Keuppens, Herwig De Weerdt, en Bob De Moor die in 2003 zowel de zakelijke als de artistieke leiding overnam. 

Elk hebben ze hun stempel gedrukt. Zo betekende De Getemde Feeks van Dirk Tanghe in 1986 diens grote doorbraak. Sam Bogaerts verzamelde met De Bloedgroep een uniek acteurscollectief rond zich en onder het leiderschap van Bob De Moor werd volop geëxperimenteerd met literair verteltheater. 

Eind jaren negentig beschikte Malpertuis over een eigen theaterruimte in de Stationstraat 25, waar het nog steeds gevestigd is. Sinds 2009 is Piet Arfeuille artistiek leider.

filosofie

Piet Arfeuille wil voorstellingen maken die maatschappelijk, filosofisch en/of kunstzinnig relevant zijn. Hij brengt de pijnpunten van onze hedendaagse maatschappij in beeld in een vorm die mensen wil bewegen en tot nadenken aanzet. 

Hij kiest bij het realiseren van zijn producties voor een afwisselende vorm. Arfeuille weigert hierbij op veilig te spelen door een beproefde succesformule te herhalen, maar blijft zichzelf heruitvinden. Want in ieder project wil hij iets nieuws te veroveren hebben. Bijzondere aandacht gaat daarbij naar het ontwikkelen van een ‘poëtische’ taal. Wat andere artistieke praktijken als fotografie, beeldende kunst, dans, film e.d. kunnen betekenen om theater te verrijken en vooruit te helpen als kunstvorm, werd daarbij meermaals beproefd en uitgeprobeerd. 

Niet alleen wil Arfeuille met z’n theater tot nadenken aanzetten, maar in het verlengde daarvan de mogelijkheid creëren om in het theater zelf van gedachten te wisselen: ‘Theater is een excuus voor ontmoeting en uitwisseling. Vanuit de overtuiging dat Theater mensen kan samenbrengen en voor gemeenschapsvorming zorgt, heeft Malpertuis besloten de zogenaamde randactiviteiten uit de ‘rand’ te halen. Want samen denken, discussiëren en nuanceren, betekent samen zijn. Dit gebeurt ondermeer door middel van inleidingen die de toeschouwer context aanbieden en hem begeleiden in zijn kijken, nabesprekingen over de gemaakte keuzes en de manier van werken, debatten met verschillende stemmen over de thema’s die aangesneden worden in de voorstelling. Sinds 2016 begon Theater Malpertuis ook een proefproject in de vorm van masterclasses en residenties. Een masterclass focust op het trainen van de skills die met theater maken, spelen en schrijven te maken hebben. Een residentie geeft plek aan een theatermaker om aan onderzoek te doen in zijn/haar parcours, los van een concreet te realiseren productie. Dit alles biedt ruimte voor intensifiëren van de kijkervaring en tegenspraak. 

Vanaf zijn eerste seizoen en verder stelselmatig vindt Arfeuille het ook belangrijk andere regisseurs (choreografen) te betrekken in de werking van Malpertuis. Zij ondersteunen en dragen de uitgangspunten van Arfeuille mee uit in hun eigen artistieke praktijk. Daarnaast zijn ook enkele acteurs nauw betrokken bij de organisatie.